Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017



Calcarea Carbonica








Γράφει η Μάνια Μεζίτη (Ομιλία κατά τη διάρκεια της παρουσίασης στο Polis Art cafe, του βιβλίου

Calcarea Carbonica

της Λουκία Πλυτά, 
εκδόσεων «ΚΥΜΑ»



   Τη Λουκία Πλυτά την έχω συναντήσει όλες κι όλες δύο φορές. Ό,τι έγραψα, δεν αφορά το ποιητικό υποκείμενο ως φυσικό πρόσωπο. Αφορά τη δική μου πρόσληψη της δικής της γραφής. Αυτό είναι και καλό και κακό. Από τη μια, δεν προσεγγίζω την ποίησή της ανθρωποκεντρικά, άρα μπορώ να είμαι όσο αντικειμενική μου επιτρέπουν οι δικές μου συμβάσεις, από την άλλη μου λείπουν κομμάτια, τα οποία, ίσως αν είχα στη διάθεσή μου, να συμπλήρωνα ευκολότερα την εικόνα της δικής της πραγματικότητας. Ωστόσο, το ελάχιστο που γνώρισα με το πολύ που διάβασα, με οδήγησαν στην παρακάτω στροφή του Σικελιανού, με την οποία θα ήθελα να ξεκινήσω:


«Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερονερίζωσα το νου μου στη σιγή,
να που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου…»


Calcarea Carbonica, είναι ο τίτλος του δεύτερου ποιητικού βιβλίου της Πλυτά. Τίτλος που δανείζεται από ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο, το οποίο  σχετίζεται με τον μεταβολισμό του ασβεστίου, χορηγείται σε όσους επηρεάζονται από το κρύο, αγαπούν τα γλυκά και κουράζονται εύκολα.Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου η ποιήτρια μας πληροφορεί πως η CalcareaCarbonica-μεταξύ άλλων- έχει την ικανότητα να διώχνει την πνευματική νωθρότητα και την τάση για φλεγμονές. Το όμοιο θεραπεύεται με όμοιο. Η ποίηση γιατρεύεται με ποίηση. Το ποιητικό ίαμα προάγει την πνευματική εγρήγορση, την ψυχική ανάταση, και σε ορισμένες περιπτώσεις, καταπραΰνει τις φλεγμονές από χρόνια τραύματα και αγκυλώσεις.
Το ποιητικό σύμπαν της Πλυτά μυρίζει λεβάντα και κυπαρισσόμηλο. Ενώνεται με τη γη. Σέβεται την κυριαρχία του βουνού. Έτσι ξορκίζει τον χρόνο και τον φόβο του θανάτου. 

Ποιος νοιάζεται να προσέχει
όταν στα μάτια του και ο χρόνος γερνά.
Ο φόβος του θανάτου είναι σοβαρή δικαιολογία
ίσως και να μοιάζει με αδικία,
εάν δεν γνωρίζεις τα θαύματα εκείνα που καταγράφονται
στην κορυφή κάθε νεογέννητου βουνού.


Υπαινίσσεται, υπονοεί ενώ δανείζεται τα στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντος για να δημιουργήσει μια υποβλητική ατμόσφαιρα που κεντρίζει τη φαντασία μας. Λυγαριές, ιτιές, βρούβες, ζοχοί, κάθε λογής καρποί - σύμβολα συναισθημάτων. 


Μα όσο κι αν νιώθω το αιώνιο
δάκρυ σου
μικρή Ιτιά,
έλεος, εδώ που βρίσκομαι 
η ανθρωπότητα 
τρέχει πιο γρήγορα από μένα.

Πολυεπίπεδες και ενίοτε συγκρουσιακές οι αναγνώσεις των συμβόλων: η λυγαριά, από τη μια να συμβολίζει ένα όμορφο κορμί, και από την άλλη η ιδιότητά της να μειώνει την ερωτικής επιθυμία:

εάν δεν μισήσεις θανάσιμα το σώμα σου 
αποκλείεται ν' αγαπήσεις τον εαυτό σου.

Η ποιήτρια δημιουργεί μια διάφανη σφαίρα που μας επιτρέπει να δούμε, αλλά όχι απαραίτητα να εισχωρήσουμε. Και όταν μας το επιτρέπει, χρειάζεται να ψάξουμε πίσω από κάθε σύμβολο, πίσω από κάθε διφορούμενο σημαινόμενο, πίσω από κάθε έννοια. Θα έλεγα ότι το ποιητικό υποκείμενο βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους, από τη μια τον ονειρικό - επιθυμητό και από την άλλη τον πραγματικό. Ή, τον συλλογικό – αιώνιο και τον ατομικό – καθημερινό. Οπρώτος διακατέχεται από έναν προσωπικό ηθικό νόμο, που όμως δεν μας αποκαλύπτεται εξ ολοκλήρου. Για το μόνο που μας διαβεβαιώνει είναι πως είναι ενάρετος. Και ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι τέτοιος, εκτός από τον συμπαντικό;
Γραφή με ιδιαίτερη άνεση και γνώση ως προς τη χρήση της γλώσσας, αφού δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει εύστοχα και κομψά εκφράσεις της καθομιλουμένης. Γλώσσα πλούσια σε μεταφορές, αλληγορίες και σύμβολα που γενικά αποφεύγει την αυτοαναφορά, υιοθετώντας κατά κύριο λόγο το β΄ενικό πρόσωπο. 
Η ταυτότητα του ποιητικού υποκειμένου καθορίζεται κυρίως όταν εκφράζει τα συναισθήματά του με άμεσο τρόπο:


Επίτρεψέ μου λοιπόν ακόμα κάτι να σου πω
όπως τώρα στα βάθη των ματιών μου σε κρατώ
ποτέ κανείς σε ολόκληρη τη ζωή
αγάπη για μένα δε θα νιώσει.


Ωστόσο, η ταυτότητα μετατοπίζεται συχνά, ενίοτε αλλάζει και γένος. 
Ηθελημένα δημιουργεί την αίσθηση ενός παρακείμενου εαυτού που επιθυμεί να πάρει απόσταση από όσα του συμβαίνουν, ενός παρατηρητή. Όταν θίγει το κοινωνικό γίγνεσθαι μεταβάλλεται σε συλλογικό«εμείς».Όταν επιθυμεί  να μας καθοδηγήσει ή να μας διδάξει, υιοθετεί το δεύτερο πληθυντικό:


μαγεμένοι όλου του κόσμου στοιχηθείτε


Ο άλλος κόσμος, ο ατομικός – καθημερινός, προσδιορίζεται από την εργασία, τη χώρα – επτά χρόνους χωρίς Άνοιξη ο κήπος μας Ελλάδα- την πόλη όπου ζει. Τον χαρακτηρίζει η κριτική απέναντι σε κάθε είδους ατομικισμό. Άλλωστε, η αποκλειστική ενασχόληση με τον εαυτό θα οδηγήσει νομοτελειακά στη μοναξιά.
Επικεντρώνεται στα χέρια. Μνημονεύει το σώμα. Το κάθε σώμα. Ασφαλώς και εδώ συναντάμε υπερρεαλιστικά στοιχεία:


Κάθε πρωί φοράω τα τακούνια μου
μπαίνω στο αμάξι μου και τρέχω
πριν με ρουφήξει το δεκάωρο
να ταΐσω τις γάτες.
Η γειτόνισσα τινάζει την αγάπη
ο κύριος αντιγράφει τις κινήσεις μου
αποκλείεται να βρέξει, 
μου γνέφει συνθηματικά
και χάνεται βιαστικά 
πίσω από τις κουρτίνες.
Η κυρία φοβάται τους λεκέδες.
Εκείνος τη γυναίκα του.
Πατάω γκάζι και χάνομαι.
Οι γάτες χαμογελούν.
Ο ήλιος μας τυφλώνει.


Ένα ποιητικό υποκείμενο που το διακρίνει η υπαρξιακή αγωνία, με κορυφαία τη στιγμή που προαισθάνεται την έλευση του αναπάντεχου.

Όταν καταφέρω να ομολογήσω
την επιθυμία μου να εκφραστώ
θα σταματήσω να γράφω
και ο τρόπος που τα γράμματα
δίνουν παράξενες μορφές,
δεν θα είναι απλά και μόνο ένας τρόπος
να δένω σιγά σιγά το σχοινί στο λαιμό μου.
Ελπίζω τότε,
να πάψει το εγκεφαλικό μου τρέμουλο,
καθώς θα εισχωρώ στην αφαίρεση
όχι των λέξεων
ούτε των σκέψεων,
αλλά των συναισθημάτων
που γεννούν οι εικόνες
στα μάτια μου
όταν ηθελημένα ή αθέλητα εστιάζουν
από το περβάζι του ήλιου 
στον κόσμο των νεκρών


Ενδιαφέρεται για την ψυχή του άλλου. Επιθυμεί να τη διδάξει πώς θα αποφύγει τον πόνο. Στον έρωτα, μας λέει, οφείλουμε να απελευθερωθούμε από τους αρχετυπικούς ρόλους και να ενωθούμε ως ενήλικοι:


Μια γυναίκα ορθώνει το ανάστημά της
στο μητρικό γάλα

Ένας άνδρας καταπίνει
καταργώντας τις πατρικές μνήμες

Κάτι μέσα τους νεκρώνει
κάτι μέσα τους ψηλώνει.

Ή
πέφτοντας θα σηκωθείς
πέφτοντας θα θυμηθείς

πόσο από τον έρωτα κινδυνεύεις
με τον εαυτό σου να συναντηθείς.


Μας μιλάει για τα ριζώματα - βιώματα αυτά που από τη μια στερούν, από την άλλη δημιουργούν προσδοκίες και καθορίζουν τις μεταξύ μας σχέσεις. Το ποιητικό υποκείμενο μας εκμυστηρεύεται τον δικό του έρωτά καθώς τον αποδέχεται, χωρίς να προσπαθεί να τον ερμηνεύσει:

 
Από καρδιάς σ’ αγαπώ
κι ας μην κατανοώ το απτό του εδάφους το πώς


Αποζητά το ερωτικό άγγιγμα, υμνεί την αδυναμία της σάρκας, θρηνεί  για το ανολοκλήρωτο:


κοιμάται το φεγγάρι πνιγμένο σε λυγμούς

Ταυτίζει τον έρωτα με τον θάνατο:


και εσύ πολυσύλλαβη αγάπη μου
τόσο δεμένη με το σκοτεινό
να αλαργεύεις λίγο λίγο
σαν δροσιά κλεμμένη από θανάτου άσμα.

Ενώ απειλεί να αποσυρθεί στο δικό του

υπερκόσμιο σύμπαν
όπου καταγράφονται μύθοι 
άγνωστοι στο ευρύ κοινό


Συνοψίζοντας, θα λέγαμε πως έχουμε να κάνουμε με μια πυκνή, δυναμική γραφή, με στοιχεία συμβολιστικά και υπερρεαλιστικά, η οποία βρίθει νοημάτων, κάποτε υπαινικτικών, άλλοτε ρητών και άμεσων, πάντοτε όμως με ζητούμενο το ενάρετο και το ευτυχισμένο.  







Calcarea Carbonica







Πραγματοποιήθηκε την 11/11/17 στο Polis art cafe με επιτυχία η παρουσίαση του βιβλίου
Calcarea Carbonica,
της Λουκία Πλυτά

Εκδόσεων "ΚΥΜΑ"
(Γ.Δάγλας - Ακανθος)
Φειδίου 14-16
Αθήνα 106 78
τηλ.:6947 428 427



 Παρατίθεται η ομιλία του καθ. Dr. Takis Alexiou.





ΡΩΓΜΕΣ ΣΙΩΠΗΣ

Κάποτε το μακρύ του πόδι βυθίστηκε μέσα στη γλώσσα του, εκτροχιάζοντας την αμαξοστοιχία.
Η αμαξοστοιχία, αλαφρωμένη, ναυάγησε κι ο πλανήτης φιλώντας τα τρεμάμενα χείλη του, συντρόφευε τη σιωπή. Αναπολώντας μαζί του τις πρώτες ζεστές ημέρες του καλοκαιριού, τις πρώτες παπαρούνες, το αόρατο φιλί στου χαρτιού την άκρη, που κοιμόταν χυμένο το μυστικό ποίημα.
Ζούσε ακόμα, καθισμένος αναπαυτικά στου βαγονιού το περιθώριο, να κοιτά παραδομένος το νερό να εισέρχεται.
Αισθάνθηκε ανακούφιση από την καταλαγιασμένη σύγκρουση και όταν το μέταλλο αρχίνησε το θαλασσινό τραγούδι του, αρνήθηκε να σηκώσει το χέρι του.
Κατανοώντας πως του ήταν αδύνατον να συμβιβαστεί όπως ο καιρός το ήθελε, έκλεισε τις κουρτίνες.

Τελικά κανείς δεν είναι τόσο αθώος!



Καθ. Δρ. Τάκις Αλεξίου




"ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΘΩΟΣ"
         
Η Ποίηση, πολλές φορές, ακόμα και πριν από τη Φιλοσοφία, μας προειδοποιεί… Ξεκινώ λοιπόν με αυτό το στίχο "τελικά κανείς δεν είναι τόσο αθώος", από το ποίημα της Λουκίας "Ρωγμές Ζωής" για να υπογραμμίσω κάποια στοιχεία, που αφορούν την τύχη του πλανήτη μας, άρα και τη δική μας.
Οι περιβαλλοντολόγοι από νωρίς, και χωρίς καμία υπερβολή, μας προειδοποίησαν για την καταστροφή που επιφέραμε, μετά την επονομαζόμενη βιομηχανική επανάσταση, και η οποία θα χρειαστεί 200.000 χρόνια συνετής διαχείρισης για να μπορεί να είναι αναστρέψιμη. Και εμείς δυστυχώς συνεχίζουμε να μιλάμε για ανάπτυξη μέσω του ανταγωνισμού, που ουσιαστικά σημαίνει ολοκλήρωση της καταστροφής.
Να τονίσω λοιπόν ότι, πέρα από τους βιομηχάνους-επιχειρηματίες, μεγάλη είναι η ευθύνη που φέρουν και οι καλλιτέχνες, ειδικότερα οι ζωγράφοι, οι οποίοι ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να χαρακτηρίζουν τα έργα τους, που έχουν σχέση με το φυσικό περιβάλλον, "νεκρές φύσεις", αγνοώντας ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα νεκρό σ' αυτό τον Πλανήτη.  
Ένα άλλο στοιχείο είναι το γεγονός ότι το κοινωνικό σύστημα, όπως μας ενημερώνουν οι κοινωνιολόγοι, αλλάζει, είτε μας αρέσει, είτε όχι, κάθε 500 περίπου χρόνια, χωρίς να γνωρίζουμε αν θα πάμε καλύτερα ή τρισχειρότερα…
Το τρίτο στοιχείο είναι οικονομικό, ο λόγος για τους κύκλους Kondratieff, που λένε ότι η Οικονομία έχει μια ανοδική πορεία για περίπου 30 χρόνια και στη συνέχεια μια καθοδική της ίδιας διάρκειας. Το ότι βρισκόμαστε σε μία καθοδική πορεία φαίνεται πως είναι το μόνο που έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι. Χωρίς όμως, λόγω ταυτόχρονης αλλαγής του κοινωνικού συστήματος, να έχουμε αντιληφθεί ότι σ' αυτή τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο δεν θα έχουμε στη συνέχεια καμία ανοδική πορεία της Οικονομίας. Το αντίθετο!!!
Και πάλι κάποιοι ειδικοί επιστήμονες, κοινωνικοί-ψυχολόγοι αυτή τη φορά, αποσαφηνίζουν πως αν πάψουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε "αθώοι" –επανέρχομαι στο στίχο της Λουκίας–  και αναλάβουμε, ο καθένας από εμάς, τις ευθύνες μας, αποκτώντας έτσι αυτό που ονομάζεται Ελεύθερη Βούληση, είναι πολύ πιθανό η Ανθρωπότητα, μετά από μια πολύ δύσκολη μεταβατική περίοδο, που θα φτάσει περίπου μέχρι τα μισά αυτού του αιώνα, επιτέλους να ευημερήσει πραγματικά.
Για το λόγο αυτό χρειαζόμαστε μία ουσιαστική και ριζική μεταρρύθμιση στην οικογενειακή ζωή και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, αποφεύγοντας τον ανταγωνισμό και τη βαθμοθηρία, την επιβράβευση από τη μια και την τιμωρία από την άλλη και καλλιεργώντας συστηματικά θετικά συναισθήματα και την ενσυναίσθηση απέναντι σε κάθε ζωντανό οργανισμό, δηλαδή απέναντι σε ολόκληρη τη Φύση.
Εκτιμώ πως εάν καταφέρουμε να ξεφύγουμε από το Εγώ και φτάσουμε στο Εμείς, θα τα καταφέρουμε. Η Ποίηση, όπως και κάθε άλλη μορφή Τέχνης μπορούν να συμβάλλουν αποτελεσματικά σε αυτή την προσπάθεια.

Καθ. Δρ. Τάκις Αλεξίου






















Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

13 γλώσσες του πολέμου










13 γλώσσες του πολέμου


Η αφαίρεση είναι βουνοκορφή
Αστράφτει και, γίνεσαι πάλι παιδί
φτιαγμένο από το καθαρότερο,
το ιερό, που επιστρέφει
στους κόλπους θεϊκής μήτρας,
η ζωή ανασαίνει, εκεί που
ούτε ζέστη - ούτε κρύο
ούτε φωνή - ούτε αντίο


και ανακαλύπτεις
μεταξύ σοβαρού και αστείου,
πόσα χρόνια στα χιόνια
πόσα χαμόγελα πνιγμένα στου βάλτου το χθόνια
η σπασμένη ασάφεια των ορίων
οι μέρες που εισβάλει το κρύο
οι μέρες που κρύβεται το νερό πίσω απ’ το νερό
και παίζει, με όλα τα πλάσματα της δημιουργίας,
ύμνο μυστικό
στα μελίσσια των θεών,
ο χρόνος,
των χιλιάδων πληγών,
στις 13 γλώσσες του πολέμου
αρχέτυπου μια θέση
ο ερωτύλος άνεμος της γης
στα μακριά δάκτυλα του ονείρου


η μνήμη θολή,
ευτυχώς,
ο ήχος του βιολιού ανασεμιά
να λαμπιρίζει ο ουρανός
και από ένα κεραυνό
κλεισμένη υπόθεση
η αναγνώριση του εν σάρκα εαυτού

και όσα θαύματα αγάπης θα συμβούν, σαν σβήσει το φως.

















Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Ο θεατής, η θέαση και το θέαμα













Ο θεατής, η θέαση και το θέαμα

Έδειχνε σαν κάποιον που δεν μπορούσε να μιλήσει
να εκφραστεί
να εξυψώσει την ψυχή πάνω από τη μορφή
Σκαλωμένος στην επιφάνεια
ατένιζε τον κόσμο η αναπηρία του
σκοτώνοντας των πλανητών τις τροχιές 
Γιατί ο σκοπός των ματιών είναι να θαυμάζουν
και των στομάτων να μετρούν τους ανθούς.





























Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΝΕΜΟΘΥΕΛΛΑ


















ΑΝΕΜΟΘΥΕΛΛΑ

ΝεκροΦιλία, χαρακτήρισε η δερματόδετη εγκυκλοπαίδεια την κοσμική πάθηση. 
Ανίκανος να αποχωριστεί την ανάγκη για δυστυχία ο κόσμος, 
τροβαδούρος μετατρέπεται πονεμένης υπόθεσης ή καλύτερα τελειωμένης υπόθεσης.

Σαστίσατε;
Ω ! ελάτε τώρα, αφήστε τις δικαιολογίες, κατανοώ, 
η φυγή από τη φρίκη μοιάζει με χωρισμό.
Λιώνουν τα σωθικά κάτω από το βάρος της πίεσης κάποιου έρωτα που ξηλώνεται.
Έχετε βιώσει χωρισμό;
Οποιοδήποτε χωρισμό.
Από φίλους, συγγενείς, εχθρούς, προδότες, εραστές…
Καμία διαφορά ανάμεσα στο πολύτιμο και τα σκουπίδια(;)
Μοιάζει ανεμοθύελλα, ο πόνος του χαμένου.



























Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Usui Reiki Ryoho















Σκέψη - Νόηση - Διανόηση 


Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν μιλούν για την ευτυχία, την βιώνουν, ενώ παράλληλα αντανακλούν αυτή στο γύρω περιβάλλον.
Η ικανότητά τους να κατακτούν την ευτυχία κρατά την βάση της στον απλό και ομαλό τρόπο σκέψης.
Ο άνθρωπος ως έλλογο ον διδάσκεται από πολύ νωρίς πως αυτός είναι ο λόγος της υπεροχής του σε σχέση με κάθε άλλη μορφή στη γη.
Ουσιαστικά όμως η αντίληψη  περί...
-τι ακριβώς νόηση εστί- είναι μικρή και κατ’ επέκταση η αξιοποίηση αυτού του πολύτιμου εργαλείου που ονομάζεται νους, είναι από μικρή έως ανύπαρκτη.

Χωρίζοντας τις πράξεις σε συνειδητές και ασυνείδητες, γίνεται ικανό να αντιληφθούμε πως οι σκέψεις είναι είτε συνειδητές, είτε ασυνείδητες.

Καθώς ο νους γεννιέται ώστε να προσφέρει έργο παραγωγής ιδεών, αυτόματα διαχωρίζουμε τη σκέψη από την ιδέα.
Διότι η ιδέα είναι το άυλο έμψυχο υλικό που δύναται να προσφέρει ώθηση ώστε να παραχθεί έργο. Ενώ οι σκέψεις δεν είναι παρά το μέρος εκείνο που είτε αναμασά ό,τι μέχρι τώρα έχει καταχωρηθεί ως πληροφορία και γνώση στον εγκέφαλο, είτε τις ιδέες και τις σκέψεις άλλων.
Με λίγα λόγια η πρώτη απόφαση προς την συνειδητή διανόηση – ορίζεται από την αποταύτιση των ιδεών και σκέψεων των άλλων – ώστε να μείνει αυτό που είναι δικό μας.

Ουσιαστικά το μεγαλύτερο ποσοστό παραγωγής σκέψεων του εγκεφάλου μας ανήκει στην σφαίρα των σκέψεων των άλλων.

Ο εγκέφαλος δεν είναι παρά ένας σκληρός δίσκος συσσώρευσης πληροφοριών.
Η νόηση κατοικεί πέραν αυτού, κατέχοντας την δική της ξεχωριστή θέση και σώμα.
Καθώς όμως ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι δέκτης και πομπός, εύκολο γίνεται να αντιληφθούμε μια πραγματικότητα αλληλένδετων συχνοτήτων και κραδασμών που άθελά τους ή ηθελημένα επιβάλλονται στο γενικότερο σύνολο, μεταφέροντας τις δικές τους πληροφορίες.

Σ’ ένα σύμπαν νοητικό, που η βάση του είναι - η Πληροφορία - η ενδελέχεια ανάκτησης, αποκατάστασης, ξεκαθαρίσματος, του ατομικού από το συλλογικό είναι το μεγαλύτερο μυστικό μάθημα όλων.
Απλότητα, αυτοσυγκράτηση, συνειδητή σκέψη λοιπόν γίνονται ικανές να ωθήσουν την ατομική ζωή προς ανοδική πορεία.



Ο νους εκπαιδεύεται...
  

Έτσι ίσως - το μόνο που μας μένει – όσον αφορά την κατάκτηση της ευτυχίας - είναι να εντρυφήσουμε στην νοητική απλότητα. Η οποία προσδιορίζει και προσδιορίζεται ακριβώς από  το τέλος  των σκέψεων και το άνοιγμα προς την διαδρομή που κατέχει το όνομα διανόηση.

Ξεκαθαρίζοντας μέσα μας πως, οι σκέψεις από την νόηση απέχουν μακράν ως έννοιες και ουσία.



Το βασικότερο όπλο της απλότητας ονομάζεται:

Αναγνωρίζω ξεκάθαρα και ποτέ δεν ξεχνώ το στόχο μου. Ενώ παράλληλα μου επιτρέπω να είμαι πολυδιάστατος ως η φύση μου ορίζει.






"Η ενέργεια είναι τροφή"






Μικάο Ουσούι


Ο Μικάο Ουσούι, 15 Αυγούστου 1865 - 9 Μαρτίου 1926), ήταν Ιάπωνας Βουδιστής, ιδρυτής του Usui Reiki Ryoho, γνωστού ως Reiki σύστημα και της κοινότητος Usui Reiki Ryoho Gakkai. 
Ο Ουσούι ονόμασε το σύστημά του, το οποίο χρησιμοποιεί την ενέργεια του σύμπαντος Usui Reiki Ryoho και την ενέργεια αυτή, Reiki. 





"Το Reiki βελτιώνει το σώμα και το πνεύμα"




Οι πέντε βασικές αρχές του Ρέικι

Μόνο για σήμερα Μην ανησυχείς
Μόνο για σήμερα Μη θυμώνεις
Τίμα όλους τους ανθρώπους
Κέρδιζε τίμια το ψωμί σου
Δείχνε ευγνωμοσύνη σε κάθε έμβιο ον



















"Ακολουθήστε τις βασικές αρχές 
είναι συναρπαστικό αγχολυτικό"




"Όλοι μπορούν να κατακτήσουν το Ρέικι
 γιατί ξεκινά από μέσα μας"









Οι συντονισμοί και οι συνεδρίες

αρχίζουν 4-9-2016